7 παιδιά που άλλαξαν τον κόσμο

Πρόκειται για παιδιά που έχουν αλλάξει τον κόσμο με τις πράξεις ή τα παραδείγματά τους.

7. Άννα Φρανκ, 1929 – 1945

Η Annelies Μαρία "Άννα" Φρανκ ήταν γερμανικής καταγωγής εβραιοπούλα από την πόλη της Φρανκφούρτης. Έχει αποκτήσει παγκόσμια φήμη από τη δημοσίευση του ημερολογίου της, το οποίο καταγράφει τις εμπειρίες της και το έγραψε ενώ κρυβόταν, μαζί με τους δικούς της και τέσσερις οικογενειακούς φίλους, σε ένα σπίτι στο Άμστερνταμ κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Ολλανδίας.

Το ημερολόγιο, που είχε δοθεί στην Άννα ως δώρο για τα 13α γενέθλιά της, περιγράφει τα γεγονότα της ζωής της από τις 12 Ιουνίου 1942 μέχρι την τελευταία μέρα πουν έγραψε σ' αυτό, την 1η Αυγούστου 1944. Γραμμένο στα ολλανδικά, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες κι έγινε ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία του κόσμου. Διασκευάστηκε για την τηλεόραση, τον κινηματογράφο, το θέατρο, ακόμα και για την όπερα. Το βιβλίο δίνει μια λεπτομερή περιγραφή της καθημερινής ζωής κατά τη διάρκεια της Ναζιστικής Κατοχής· μέσω των γραπτών της, η Άννα Φρανκ έγινε ένα από τα πιο γνωστά θύματα του Ολοκαυτώματος.

Τα ωραιότερα Χριστούγεννα της ζωής του

Ο Γιώργος Παυριανός θυμάται:

Παραμονή Χριστουγέννων του 1965, σε μια γειτονιά της Πάτρας, σηκώθηκα μόλις ξημέρωσε, έφαγα βιαστικά το πρωινό μου («τριψάνα» το λέγαμε, ζεστό γάλα με μπόλικη ζάχαρη και ξεροκόμματα κομμένα σε κύβους σαν αντίδωρο), ντύθηκα ζεστά, πήρα το τρίγωνο και ένα άδειο κονσερβοκούτι από πελτέ ΚΥΚΝΟΣ και πήγα δίπλα στους γείτονές μας να ξυπνήσω το φίλο μου τον Νίκο.

Είμαι 10 χρονών, πηγαίνω στην Γ΄ Δημοτικού και μετά από κλάματα και παρακάλια οι γονείς μου με αφήνουν να πάω να πω τα κάλαντα στη γειτονιά, άντε και στη διπλανή που μένουν συγγενείς μας. Έχω δει σε μια βιτρίνα ένα «διαστημικό» όπλο που του βάζεις μια τσακμακόπετρα και όταν πατάς τη σκανδάλη βγάζει σπίθες, σαν κι αυτά που έχουν οι αστροναύτες στο «Lost in Space», στην τηλεόραση. Το θέλω πολύ αυτό το όπλο, στοιχίζει 30 δραχμές και ο μόνος τρόπος για να το αποκτήσω είναι να μαζέψω χαρτζιλίκι από τα κάλαντα. Ο Νίκος είναι κι αυτός πανέτοιμος, με το τριγωνάκι του και ένα άδειο μεταλλικό κουτί από μπισκότα πτι-μπερ Παπαδοπούλου για να βάλουμε μέσα τους κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα που θα μας πρόσφεραν. Η εντολή από τους γονείς μας είναι αυστηρή: «Δεν θα φάτε τίποτα από αυτά που θα σας προσφέρουν!». Εκείνη την εποχή πολλές αφηρημένες νοικοκυρές μπέρδευαν τη ζάχαρη άχνη με το παραθείο που είχαν για τα ποντίκια, με αποτέλεσμα να έχουν ξεκληριστεί ολόκληρες οικογένειες. «Θα τα βάλετε όλα στο κουτί, θα τα φέρετε στο σπίτι και εμείς θα σας πούμε τι θα φάτε!» μας είπαν οι μανάδες μας. Μεταξύ μας, δεν ήταν τόσο ο φόβος του παραθείου, αλλά η περιέργεια να δούνε πώς είχαν φτιάξει τα γλυκά άλλες νοικοκυρές.

Γιατί φέτος έχω ανάγκη τις γιορτές

Φέτος νιώθω περισσότερο από ποτέ την ανάγκη των γιορτών. Λαχταράω να έρθουν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά. Ποια εγώ, που κάποτε σχεδόν τους γύριζα την πλάτη! Τότε μ΄ενοχλούσε όλη εκείνη η έμφαση στην κατανάλωση κάθε είδους και η υποκρισία πως “πρέπει” ντε και καλά να είμαστε χαρούμενοι, “πρέπει” ντε και καλά να βάλουμε στόχους για το νέο έτος, “πρέπει” ντε και καλά να παίξουμε τους κοσμικούς και τους “γκλάμουρ” και να ξεχυθούμε στα ρεβεγιόν φορώντας τα καλά μας… Τώρα γνωρίζω πως δικαίως όλα αυτά μ΄ενοχλούσαν, γιατί σκέπαζαν με υποκρισία την πνευματικότητα και την αλήθεια των γιορτών.

Art: May Ann Licudine

Και να που ήρθε η κρίση να σαρώσει το προσωπείο του λαιφστάιλ και να μας αναγκάσει να δούμε κατάματα την αλήθεια. Ποια είναι η αλήθεια; Πως ναρκώναμε τις αισθήσεις μας και τα συναισθήματά μας με την κατανάλωση φαγητού, ποτού και με άσκοπα, πανάκριβα ψώνια, συχνά με δανεικό χρήμα. Πως αγοράζαμε από υποχρέωση και μετρούσαμε την εκτίμηση με το πόσο ακριβό ήταν το δώρο πίσω από το περιτύλιγμα. Πώς δεν μας ένοιαζε. Πώς πιέζαμε τους εαυτούς μας και τις οικογένειές μας να υπηρετήσουν μια παράδοση που δεν ήταν ποτέ δικιά μας. Πώς ξεχνούσαμε πως η αληθινή ανάγκη γύρω από το γιορτινό τραπέζι ήταν και είναι μία και μόνο μία: να νιώσεις το συναίσθημα πως είσαι καλοδεχούμενος, πως σ΄αγαπάνε, πόσο όμορφο είναι να σε φροντίζουν με νοιάξιμο και να κάνεις το ίδιο κι εσύ, πόσο γλυκαίνει και ζεσταίνεται η καρδιά όταν εκμυστηρεύεται κι ανοίγεται μ΄εμπιστοσύνη, πόσο φαίνεται στ’ αλήθεια το  φως μέσα στο σκοτάδι όταν κρατάς ζωντανή την πίστη μέσα σου, όταν η πνευματικότητα έχει θέση στη ζωή σου, όταν κρατάς τον προσωπικό σου άξονα σταθερό μέσα σ΄έναν κόσμο που προσπαθεί λυσσαλέα να σε κατευθύνει με το όπλο του φόβου και της απελπισίας.

"Σ’ ΕΝΑ ΣΥΝΟΡΙΑΚΟ ΣΤΑΘΜΟ"

Από παιδί είχε μανία με τα τρένα. Μεγάλη μανία. Το έσκαγε από το σχολείο, με τα βιβλία παραμάσχαλα, και πού τον έχανες, πού τον έβρισκες, στο σταθμό. Έμεναν σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Τρύπωνε σε μια γωνιά κι εκεί καθότανε ώρες ολόκληρες και κοίταζε. Όχι μόνο τα τρένα που ολοένα ερχόντουσαν και ολοένα φεύγανε, μα όλη η ατμόσφαιρα εκεί τον γοήτευε. Από το πολύ το σκασιαρχείο έμεινε στην ίδια τάξη. Η μάνα του του τις έβρεχε ταχτικά, αυτός το βιολί του.

Το όνειρό του, από τότε, δεν ήτανε να γίνει, όπως θέλανε άλλα παιδιά, αξιωματικός ή μηχανικός, μα σταθμάρχης. Ονειρευότανε τον εαυτό του σταθμάρχη στον κεντρικό σταθμό της πρωτεύουσας, με τη σκούρα μπλε στολή, με τα σιρίτια στα μανίκια. Κι ένοιωθε μεγάλη συγκίνηση. Συχνάζοντας στο σταθμό, είχε μάθει από μικρός όλες τις μανούβρες που γίνονται εκεί, σαν είναι να ‘ρθει ή σαν είναι να φύγει ένα τρένο.

28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

Η επέτειος του «ΟΧΙ», αφορά στην άρνηση της Ελλάδας στις ιταλικές αξιώσεις επί τελεσιγράφου, που επιδόθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1940, στον Έλληνα Πρωθυπουργό, συνέπεια της οποίας ήταν η είσοδος της χώρας στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και η έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940. Η ημερομηνία αυτή καθιερώθηκε να γιορτάζεται στην Ελλάδα κάθε χρόνο, ως επίσημη εθνική εορτή και αργία. 
  

ΙΣΤΟΡΙΑ

Τις πρώτες πρωινές ώρες στις 28 Οκτωβρίου του 1940, η τότε ιταλική κυβέρνηση απέστειλε στην Ελλάδα τελεσίγραφο, δια του Ιταλού Πρέσβη στην Αθήνα Εμμανουέλε Γκράτσι, ο οποίος και το επέδωσε ιδιόχειρα στον Έλληνα Πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά, στην οικία του δεύτερου, στην Κηφισιά, με το οποίο και απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του ιταλικού στρατού από την ελληνοαλβανική μεθόριο, προκειμένου στη συνέχεια να καταλάβει κάποια στρατηγικά σημεία του Βασιλείου της Ελλάδας (λιμένες, αεροδρόμια κ.λπ.), για ανάγκες ανεφοδιασμού και άλλων διευκολύνσεών του, στη μετέπειτα προώθησή του στην Αφρική.

Μετά την ανάγνωση του κειμένου, ο Έλληνας Πρωθυπουργός έστρεψε το βλέμμα του στον Ιταλό Πρέσβη και του απάντησε στα γαλλικά (επίσημη διπλωματική γλώσσα) την ιστορική φράση: «Alors, c'est la guerre», (αλόρ, σε λα γκερ=Λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμο), εκδηλώνοντας έτσι την αρνητική θέση επί των ιταμών ιταλικών αιτημάτων. 

O ίδιος ο Γκράτσι στα απομνημονεύματά του, που εξέδωσε το 1945, περιγράφει τη σκηνή: «Έχω εντολή κ. πρωθυπουργέ να σας κάνω μία ανακοίνωση και του έδωσα το έγγραφο. Παρακολούθησα την συγκίνηση εις τα χέρια και εις τα μάτια του. Με σταθερή φωνή και βλέποντάς με κατάματα ο Μεταξάς μου είπε: αυτό σημαίνει πόλεμο. Του απήντησα ότι αυτό θα μπορούσε να αποφευχθεί. Μου απήντησε ΟΧΙ. Του πρόσθεσα ότι αν ο στρατηγός Παπάγος..., ο Μεταξάς με διέκοψε και μου είπε: ΟΧΙ! Έφυγα υποκλινόμενος με τον βαθύτερο σεβασμό, προ του γέροντος αυτού, που προτίμησε την θυσία αντί της υποδουλώσεως».

Τί εἶναι ἡ πατρίδα μας

Το θυμάστε; Κάποτε, όταν ήμαστε παιδιά, ο δάσκαλος μάς έβαζε να το μάθουμε απ' έξω και το λέγαμε με τόσο ρυθμό και καμάρι....
Τώρα αυτό όπως και τόσα άλλα σπουδαίων Ελλήνων ποιητών έχουν εξαφανιστεί από τα αναγνωστικά μας....... Απολαύστε το και χρόνια πολλά!

Τί εἶναι ἡ πατρίδα μας; Μὴν εἶν᾿ οἱ κάμποι;
Μὴν εἶναι τ᾿ ἄσπαρτα ψηλὰ βουνά;
Μὴν εἶναι ὁ ἥλιος της, ποὺ χρυσολάμπει;
Μὴν εἶναι τ᾿ ἄστρα της τὰ φωτεινά;

Μὴν εἶναι κάθε της ρηχὸ ἀκρογιάλι
καὶ κάθε χώρα της μὲ τὰ χωριά;
κάθε νησάκι της ποὺ ἀχνὰ προβάλλει,
κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;

Μὴν εἶναι τάχατε τὰ ἐρειπωμένα
ἀρχαία μνημεῖα της χρυσὴ στολή,
ποὺ ἡ τέχνη ἐφόρεσε καὶ τὸ καθένα
μία δόξα ἀθάνατη ἀντιλαλεῖ;

Ὅλα πατρίδα μας! Κι αὐτὰ κι ἐκεῖνα,
καὶ κάτι πού ῾χουμε μὲς τὴν καρδιὰ
καὶ λάμπει ἀθώρητο σὰν ἥλιου ἀχτίνα
καὶ κράζει μέσα μας: Ἐμπρὸς παιδιά!

Ιωάννης Πολέμης

 

 

πηγη

Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΩΝ ΤΕΤΟΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΧΡΟΝΙΑ

Σε λίγες μέρες ανοίγουν τα σχολεία και κάποιους μεγαλύτερους τέτοιες μέρες τους πιάνει μια νοσταλγία για τα δικά τους μαθητικά χρόνια. Ωραιοποιούν παλαιότερες απλούστερες κοινωνικές δομές, ίσως επειδή οι απαιτήσεις της εποχής εκείνης ήταν λιγότερες. Κάπως μεροληπτικά τις εξωραΐζουν και τις εξιδανικεύουν.
Όταν ο μαυροπίνακας ήταν χαρακωμένος και μόλις διακρίνονταν τα σημάδια επάνω του. Όταν η ξυλόσομπα στη μέση της αίθουσας προσπαθούσε να ζεστάνει είκοσι ή και παραπάνω παιδιά. Όταν ο δάσκαλος υπενθύμιζε διαρκώς: «και μη ξεχάσετε, αύριο ο καθείς με το κουτσουράκι του στο σχολείο».

Τα «παιδικά» που μεγάλωσαν γενιές και γενιές

Η νοσταλγία των παιδικών χρόνων ανασύρει μνήμες από την εποχή που η ελληνική τηλεόραση ήταν στα σπάργανα και...

τα «παιδικά» δεν έμοιαζαν σε τίποτα με τα σημερινά.

Η δεκαετία του '80 (και λίγο πριν - λίγο μετά) άφησε βαθιά το στίγμα της στα πιτσιρίκια που μεγάλωσαν με την κρατική, και πολύ καλά έκανε! Ποτέ τα καρτούν δεν ήταν καλύτερα...

 Την ώρα που μια σειρά από κλασικά κινούμενα σχέδια, όπως τα Transformers και τα Στρουμφάκια, έχουν μετατραπεί σε υποθέσεις εκατομμυρίων ευρώ και άλλα αναβιώνουν και πάλι στους μικρούς μας δέκτες, όπως η μυθολογία των Thundercats, ας ρίξουμε μια ματιά στα παραγνωρισμένα αριστουργήματα της χρυσής εποχής της παιδικής τηλεόρασης. 

 Τα τηλεοπτικά αρχεία είναι γεμάτα από «διαμαντάκια» παλιότερων εποχών, με τα καρτούν που περιλαμβάνονται στη λίστα μας να αφήνουν αναγκαστικά έξω κορυφαία δείγματα παιδικής μαγείας, όπως τους θρύλους των κινουμένων σχεδίων που συνεχίζουν να παράγουν επεισόδια (Looney Tunes κ.λπ.).